Η Δάφνη (Laurel).

Κείμενο, φωτογραφίες, ψηφιδωτό:

Σοφία Πιτσικάλη (Sofia Sofeto).

Γύρω στο 2006, ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με την τέχνη του ψηφιδωτού, μαζί με την μητέρα μου Πηνελόπη Πιτσικάλη και μια σπουδαία παρέα, συνοδοιπόρων ψηφοθετών.

Η ενασχόληση με την τέχνη αυτή προϋποθέτει, εκτός από ακριβά υλικά, κυρίως υπομονή…

Στα πρώτα μας έργα και μέχρι να μάθουμε καλά την μέθοδο και τους τρόπους τοποθέτησης των ψηφίδων, χρησιμοποιήσαμε σαν υλικό εκείνο που μπορούσαμε να προμηθευτούμε πιο εύκολα αλλά και οικονομικά, το κεραμικό πλακάκι! Πειραματιζόμενοι όμως, αρχίσαμε να δοκιμάζουμε κι άλλα υλικά. Προσωπικά μου άρεσε το φυσικό μάρμαρο.

Ιδού λοιπόν, το πρώτο μου έργο με μαρμάρινες ψηφίδες, σε φυσικές αποχρώσεις.

Επέλεξα να δουλέψω πάνω σε ένα πορτρέτο, το Lauren, του γνωστού Τσέχου καλλιτέχνη της Art Nouveau, του Alfons Mucha (1860-1939)

Κάποιοι φίλοι μου ψηφοθέτες, έλεγαν πως το πρόσωπο αυτής της γυναίκας μου έμοιαζε…

Είναι περίεργο, αλλά όσο περνούν τα χρόνια, νομίζω πως μου θυμίζει την κόρη μου…

Προσπάθησα τα χρώματα των μαρμάρων, να πλησιάσουν όσο γίνεται περισσότερο, τις αποχρώσεις του προτύπου έργου. Πιστεύω ότι πλησίασε αρκετά το τελικό αποτέλεσμα. 

Το μάρμαρο σαν υλικό έχει κάποιες ιδιαιτερότητες. Επειδή είναι φυσικό προϊόν, δεν μπορούμε με βεβαιότητα να επιλέξουμε την δομή του. Άλλες φορές μπορεί να είναι αρκετά εύθραυστο, κι άλλες φορές πολύ σκληρό, το οποίο με δυσκολία μπορεί να κοπεί σε μικρές ψηφίδες.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση, μου έτυχαν και οι δύο αυτές εκδοχές του. Όμως με την βοήθεια και την τεχνογνωσία των φίλων συνοδοιπόρων στην τέχνη αυτή, τα κατάφερα! Δεν θα ήθελα να σας κουράσω με περισσότερες λεπτομέρειες στα τεχνικά χαρακτηριστικά του. 

Το έργο μου αυτό, απ’ τα πρώτα και πολύ αγαπημένα μου, έχει λάβει μέρος σε αρκετές εκθέσεις. Νομίζω πως ήρθε ο καιρός να σας το παρουσιάσω κι από εδώ, το διαδικτυακό μου σπίτι.

Με την ελπίδα ότι η τέχνη του ψηφιδωτού σας αρέσει και την αγαπάτε όσο εγώ, ανανεώνω το επόμενο ραντεβού μας.

Σας φιλώ γλυκά.

Σοφία.